{"id":38600,"date":"2026-01-06T10:48:49","date_gmt":"2026-01-06T10:48:49","guid":{"rendered":"https:\/\/www.hildadijkstra.nl\/?p=38600"},"modified":"2026-02-19T12:32:07","modified_gmt":"2026-02-19T12:32:07","slug":"emoties-hebben-die-mij-iets-te-brengen-dan","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.hildadijkstra.nl\/index.php\/2026\/01\/06\/emoties-hebben-die-mij-iets-te-brengen-dan\/","title":{"rendered":"Waarom we onze emoties nodig hebben om onszelf te verstaan"},"content":{"rendered":"\t\t
\n\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

Waarom emoties verwarrend kunnen zijn<\/strong><\/p>

En eerlijk is eerlijk: in het licht van wat ik schrijf in mijn blog ‘Een kinddeel, heb ik dat dan?!’, zit daar een kern van waarheid in. Veel van ons hebben te maken met achterstallig emotioneel onderhoud. We hebben nooit echt geleerd om emoties te voelen; ze zijn lange tijd genegeerd, weggedrukt of overschreeuwd door ons hoofd. Het gevolg is dat emoties zich vaak niet \u2018schoon\u2019 aandienen, maar voortkomen uit onverwerkte pijn die ons kinddeel met zich meedraagt.<\/p>

Een kind heeft niet de capaciteit om emoties te reguleren of in perspectief te plaatsen en wordt er volledig door overgenomen. Wanneer dit deel geraakt wordt, reageren we niet vanuit onze gezonde volwassene, maar vanuit die kwetsbaarheid. Emoties dienen zich dan rauw, groot en allesoverheersend aan, vaak los van de situatie in het hier en nu. Dat maakt emoties verwarrend en beangstigend. En dus leren we al vroeg: hier moet ik grip op houden. Of liever nog: dit moet weg.<\/p>

Kop zonder kip<\/strong><\/h3>

We kennen allemaal de uitdrukking \u2018rondlopen als een kip zonder kop\u2019. Volgens Michelle van Dusseldorp is het bij ons Nederlanders juist andersom: we rennen rond als een kop zonder kip<\/em>.
We leren dat we het vooral met ons hoofd moeten doen. Omgaan met onszelf \u2014 onze emoties, ons lijf leren begrijpen, onze behoeften serieus nemen \u2014 komt veel minder aan bod. Daarmee missen we een deel van onszelf. Een deel dat we juist nodig hebben om ons leven te leven in verbinding, vanuit echtheid en trouw aan wie we werkelijk zijn.<\/p>

De kracht van emoties:<\/strong><\/h3>

Emoties zetten aan tot betekenisvolle acties. Ze zijn belangenbehartigers van wat er in ons leeft. Ze maken ons bewust van wat we wel of juist niet prettig vinden, waar onze behoeften liggen en wat voor ons waardevol is.
Emoties geven informatie over wat we aankunnen en waar onze grenzen liggen. Over waar we naar verlangen en waar we juist afstand van willen nemen. Wanneer we ze op een effectieve manier leren inzetten, dragen ze bij aan authenticiteit en echte verbinding. Emotioneel aanwezig zijn vergroot onze kwaliteit van leven. Zomaar een paar voordelen op een rij. Maar om emoties op die manier te kunnen gebruiken, is er wel iets nodig.<\/p>

Wat is een emotie eigenlijk?<\/strong><\/h3>

Daarom neem ik je eerst mee naar de vraag wat een emotie eigenlijk is. Daarna kijken we naar de functie van een aantal emoties, en wat ze ons willen vertellen. Het woord emotie<\/em> betekent letterlijk: in beweging brengen<\/em>. Emoties dienen zich vaak plotseling aan en duren in de kern relatief kort \u2014 ongeveer negentig tot honderdtwintig seconden. Ze zetten ons aan om in beweging te komen, om werk te maken van wat voor ons belangrijk is, om op te komen voor datgene wat voor ons telt.<\/p>

Emoties als golven:
<\/strong><\/h3>

Je kunt een emotie zien als een golf. Er is een trigger die de golf in gang zet. Snelle, automatische systemen in ons brein nemen waar: er gebeurt iets belangrijks<\/em>. Nog voordat we er bewust over nadenken, wordt een actiesysteem geactiveerd zodat we direct kunnen reageren. Ons lichaam doet mee: de hartslag versnelt, spieren spannen aan, we voelen warmte of kou, tintelingen, druk.
De emotie werkt toe naar een piek: een duidelijke actieneiging. Als we die actieneiging volgen en er passend naar handelen met een gezonde actie, zakt de golf weer af en ebt de emotie weg. Neem boosheid als voorbeeld. Boosheid heeft als functie om je duidelijk te maken dat er ergens over jouw grens is gegaan. Boosheid vraagt van je dat je die energie inzet om je grens aan te geven. Wanneer je dat op een volwassen en passende manier kunt doen, ebt de boosheid weer weg. Of verdriet, dat ons helpt los te laten wat voorbij is. Verdriet vraagt dat je rouwt, troost zoekt en betekenis geeft aan wat je verloren bent, zodat je op een waardige manier afscheid kunt nemen.<\/p>

Primaire versus secundaire emoties:<\/strong><\/h3>

Belangrijke nuance daarbij: wanneer ik het heb over emoties die relatief kort duren, heb ik het over primaire emoties<\/em>. Ze komen op, bewegen door ons heen en nemen weer af, mits er op de actieneiging wordt ingegaan. Wat we echter vaak doen wanneer de golf zijn hoogtepunt bereikt, is iets anders. We bedekken de primaire emotie met een emotie die we als minder bedreigend ervaren. Zo kan een allesoverheersend gevoel van verdriet worden afgedekt met boosheid. Deze zogeheten secundaire emoties<\/em> kunnen jarenlang telkens opnieuw worden beleefd en doen niets goeds van binnen.<\/p>

Wat we vaak doen met emoties (en wat dat kost)<\/h3>

Een andere veelgebruikte strategie is onderdrukken of negeren. Wanneer een emotie zijn piek bereikt, drukken we haar naar beneden.
Of we gaan naar ons hoofd. Met je gedachten kun je de piek steeds opnieuw bereiken, je blijft erin hangen. Zeuren is vaak een onbegrepen pleidooi voor wat zich wil uiten. De energie die in de emotie zit, kan dan haar natuurlijke beweging niet afmaken. Ze blijft vastzitten in ons lichaam en kan zich uiten in allerlei vormen van spanning, vermoeidheid of lichamelijk ongemak. En een emotie die er niet mag zijn, kan haar functie niet vervullen. Ze kan niet richting geven, niet sturen en niet aanzetten tot een passende actie. Hoe je aankijkt tegen de rol van emoties, is daarom bepalend voor de manier waarop je met emoties omgaat.<\/p>

Tekst gaat verder onder de afbeelding.<\/p>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"\"\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

Mijn ervaring: leren voelen<\/h3>

Ik weet nog goed dat ik eindelijk de keuze maakte om niet langer te vluchten of te bedekken, maar om te blijven. En met dat blijven, moest ik ook gaan voelen. Ik herinner me nog dat ik aan mijn psycholoog vroeg: ‘Ik moet steeds maar huilen, er komen allemaal herinneringen en de tranen blijven maar komen. Stopt het ooit weer? Is dat normaal?’. Ze keek me geruststellend aan: ‘Ooit stopt het, tot die tijd, laat maar komen.’ Zo dankbaar dat er iemand was die me dat kon zeggen.
De meesten van ons worden ongemakkelijk bij al die tranen en bieden goedbedoelde oplossingen. Maar die maken van binnen niets schoon. Bij mij lagen er heel wat onafgemaakte golven. Nu kon ik eindelijk reageren: troosten, vasthouden, erkennen, of doen wat er ook maar nodig was. Soms kon ik letterlijk de verschuiving in mij voelen, de heelheid die ontstaat op het moment dat je geeft wat nodig is.<\/p>

Van onderdrukken naar heelheid<\/h3>

Doorvoelen is niet altijd makkelijk. Het vraagt dat we aanwezig durven zijn bij wat er in ons leeft, dat we emoties laten bewegen in plaats van ze te onderdrukken. Ook als er flink wat achterstallig onderhoud op dit gebied is. Wanneer we dit durven te doen, ontstaat er iets bijzonders: oude, onafgemaakte emoties krijgen de ruimte om alsnog gevoeld te worden. Wanneer we passend reageren op wat er werkelijk nodig was \u2014 troosten, erkennen, handelen, of wat er ook maar nodig is \u2014 vindt er integratie plaats. De negatieve ervaring krijgt een plek in het geheel en van binnen ontstaat meer heelheid.<\/p>

Wanneer we beginnen met het achterstallige onderhoud in onze binnenwereld, dienen emoties zich vaak rauw, intens of overweldigend aan. Het zijn gevoelens die lang geen ruimte hebben gekregen en alsnog gevoeld willen worden. Door hierbij aanwezig te blijven en te reageren, zonder ze weg te drukken of te analyseren, ontstaat er langzaam ruimte.<\/p>

Gaandeweg worden emoties \u2018schoner\u2019. Ze dragen minder lading uit het verleden waardoor steeds duidelijker wordt waar het nu werkelijk over gaat. Emoties zijn dan geen last meer, maar signalen \u2014 belangrijke motortjes die ons laten voelen wat klopt, waar onze grens ligt of wat aandacht vraagt.<\/p>

Denken \u00e9n voelen<\/h3>

Het wordt vooral krachtig wanneer we ons voelen kunnen verbinden met ons denken. Wanneer we voelen wat er in ons leeft, terwijl we bewust aanwezig blijven met ons denken, kunnen we keuzes maken die echt bij ons passen. We reageren niet langer automatisch vanuit oude patronen of kwetsbaarheid, maar vanuit onze gezonde volwassene. D\u00e1\u00e1r ontstaat innerlijke regie. Echtheid. En verbinding \u2014 met onszelf, met anderen en met het leven dat werkelijk van ons is.<\/p>

Misschien kun je vandaag \u00e9\u00e9n moment nemen om stil te staan bij wat er in jou leeft. Even vertragen, opmerken en erbij blijven \u2014 en woorden geven aan wat er speelt.\u00a0
Je bent het waard.<\/p>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t<\/section>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Als ik in gesprekken benoem dat emoties je iets willen vertellen, word ik regelmatig wat schaapachtig aangekeken.<\/p>\n

\u2018Bedoel je die kokende woede vanbinnen?\u2019
\n\u2018Of dat verdriet dat er ineens uitkomt, veel heftiger dan ik zelf wil?\u2019
\n\u2018Of die allesoverheersende angst om afgerekend te worden, terwijl ik heus wel w\u00e9\u00e9t dat dat nergens op slaat?\u2019<\/p>\n

Niet te vertrouwen, die emoties.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":38601,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"give_campaign_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":""},"categories":[65,34,33,32],"tags":[69,70,68],"class_list":["post-38600","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-coaching","category-familie","category-omgeving","category-therapie","tag-groeien","tag-leren","tag-tuin"],"acf":[],"jetpack_featured_media_url":"https:\/\/www.hildadijkstra.nl\/wp-content\/uploads\/2026\/01\/DSCF82793-e1767696519376.jpg","jetpack_sharing_enabled":true,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.hildadijkstra.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/38600","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.hildadijkstra.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.hildadijkstra.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.hildadijkstra.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.hildadijkstra.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=38600"}],"version-history":[{"count":39,"href":"https:\/\/www.hildadijkstra.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/38600\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":39271,"href":"https:\/\/www.hildadijkstra.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/38600\/revisions\/39271"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.hildadijkstra.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/38601"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.hildadijkstra.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=38600"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.hildadijkstra.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=38600"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.hildadijkstra.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=38600"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}