Mijn passie? Jou tevoorschijn brengen zoals je bedoeld bent!
Mijn weg naar huis was geen rechte lijn.
Ik heb zelf een lange zoektocht gekend, waarvan ik graag een stukje met je deel.
Een reis van overleven naar léven. Van niet weten wie ik ben, naar thuiskomen in mezelf — en in Hem.
Misschien herken je iets van mijn verhaal. Misschien voelt jouw binnenwereld op dit moment ook leeg en onbewoond en verlang je naar verbinding. Je bent van harte welkom.
Daar sta ik dan. Een jonge vrouw, moeder, echtgenote — en ik draag nog zoveel meer rollen.
Het leven draait op volle toeren en ik beweeg volop mee.
Van buiten lijkt alles in beweging, maar van binnen voelt het anders.
Mijn huis — mijn binnenwereld — voelt onbewoond. Leeg.
Het voelt alsof ik draai aan andermans draaiorgel en ik vind de muziek niet eens mooi.
Ik voldoe aan alle verwachtingen, maar mis de voldoening.
Ik leef vanuit mijn hoofd en heb weinig verbinding met mijn lichaam.
Ik word regelmatig overspoeld door emoties zonder duidelijke oorzaak. Verdriet, eenzaamheid, schaamte.
Ik lek energie. Wat ik wil of nodig heb, weet ik niet.
Het leven voelt zwaar, grijs. Ik ben moe en gefrustreerd. ‘Kan iemand mij vertellen hoe het werkt: léven?!.’
Ik mijd mensen die stevig geworteld zijn in zichzelf.
Hun rust en eigenheid confronteren me met wat ik mis in mezelf.
Van binnen is het chaos.
Een kritische stem wijst me voortdurend op wat ik nÃet ben.
Dat probeer ik te verbergen achter een masker van hard werken en alles goed doen.
Ondertussen draagt een kwetsbaar deel de pijn van wat niet verwerkt is.
Ze voelt zich alleen, minderwaardig, zonder kleur.
Telkens wanneer ze geraakt wordt, voel ik die oude pijn en de overtuigingen die erbij horen opnieuw. Ik weet me geen raad met haar. De enige manier waarop ik met haar omga is haar wegdrukken om de pijn te vermijden.
Geen wonder dat ik liever niet thuis ben.
Ik wil het anders, maar de klus voelt te groot en het gereedschap ontbreekt.
Mijn reis begint als ik geen energie meer heb om nog langer te vluchten, te doen alsof, te bedekken.
Het moeilijkste is blijven.
Want met het blijven komt de confrontatie met de pijn en het verdriet die ik zo lang heb vermeden. Ik herinner me dat ik me bijna wanhopig afvraag:
‘Ik moet steeds maar huilen, er komen allemaal herinneringen en de tranen blijven maar komen. Stopt het ooit weer? Is dat normaal?!’. Ja dus.
Met het verschil dat ik nu eindelijk kan reageren: troosten, vasthouden, erkenning geven — vooral dat laatste. Daar, in die diepte, aanvaard ik mijn verhaal. Hoe het écht voor mij geweest is en wat dat voor mij betekent heeft.
Ik word eerlijk over het feit dat ik zo hard op zoek ben naar erkenning, dat ik mezelf ben kwijtgeraakt. En juist doordat ik er eerlijk over ben en het écht aanvaard, ontstaat er ruimte om verantwoordelijkheid te nemen. Het wordt tijd om op een gezonde manier te voorzien in die diepe behoefte.
Door echt aanwezig te zijn ontdek ik dat de signalen van mijn lichaam en de emoties die ik voel me zoveel informatie geven over wie ik ben en wat ik nodig heb.
Ik begin mijn patronen te herkennen — hoe ik geef om mijn gaten te vullen.
Langzaam wordt mijn hart op orde gebracht, in lijn met waarheid.
Laag voor laag wordt verwijderd zodat steeds meer van mezelf
tevoorschijn komt. En daar waar mijn ik ben tevoorschijn komt, ben ik verbonden met de grote Ik Ben.
Met dat er meer heelheid in mijn binnenwereld komt, ervaar ik steeds vaker de verrassingen die voortkomen uit het thuis zijn in mezelf. Een diep doorvoeld besef: ik mag bestaan als mezelf. Met dat ik leer om trouw te zijn aan mezelf stop ik met datgene wat daar niet bij hoort. Ik leer luisteren naar mijn gevoelens en behoeften. Wat betekent dat ik ook verantwoordelijkheid moet nemen, voor mijn frustraties, mijn verlangens en keuzes maak die passen bij wie ik werkelijk ben.
Ik kom in beweging richting een leven dat meer en meer wordt ingericht naar wat ik echt mooi vind. Flow, blijdschap, kleur, een blij en voldaan gevoel aan het einde van mijn dag. Er komt richting en doel. Ik krijg energie van de dingen die ik doe. Wow, dat had ik niet bedacht. Ik ben thuis.
